შიდა სამზარეულო

მართლა რომ გითხრა, ცხოვრება ისეთი ახალი მდგომარეობაა, როგორიც შენ იყავი დაბრუნებამდე.

როცა ყველას რაღაც გჭირდები. ყველა რაღაცას ითხოვს. ყველა გართობს. გამუდმებით გეშლება ყურადღება.

შენ კი მხოლოდ ერთი გინდა — კონცენტრირება. მთავარის არჩევა. და კეთება. უბრალოდ რაღაცის კეთება.

რადგან დავალებების ნაკადისა და ყურადღების გამფანტავი ფაქტორების სიმრავლისგან იწყებ ჩახმახობას არა იმიტომ, რომ ვერ აზროვნებ, არამედ იმიტომ, რომ ისინი ძალიან ბევრია. როცა კი დეველოპმენტში წახვედი და როცა შენზე production-ი დამოკიდებულია — ეს ყველაფერი მაშინვე ×10.

ჯერ ერთი, გაქვს უამრავი ბაგი, რომელიც ყველაზე უცნაური ფორმით ამოყოფს თავს. მეორე, გყავს ისტერიული დამკვეთი. და მისი თანაშემწეები, რომლებსაც სრულიად არ შეუძლიათ ახსნა იმისა, რაც სურთ.

პარალელურად გაქვს კიდევ რაღაც პროექტები, რომლებიც თითქოს არ მიგიტოვებია და ხანდახან გახსოვს. და გაქვს production, რომელიც გინდა თუ არ გინდა, მაინც დააწვები.

რადგან ყველა ეს ნეირონული ქსელი ხშირად გადაუხვევს ხოლმე გზიდან. და ხალტურას აკეთებენ.

შენ კი ამ ქაოსის შუაგულში ხარ. და უბრალოდ ცდილობ კონცენტრირებას ყველაზე მთავარზე. ზედმეტის მოჭრას.

მაგრამ დამკვეთმა არც კი იცის ახსნა, რა უნდა. ხანდახან თავად არ იცის, რა უნდა. ნეირონულ ქსელებსაც ავიწყდებათ, რა უნდათ.

შენ კი: ოკ. ეს არ არის ის, რომ თავად შეწყვიტო ფიქრი. ეს იმაზეა, რომ თუ ახლავე დაგავიწყდება რა გინდა, საერთოდ ყველაფერი ჩაიშლება.

ეს, არსებითად, ქაოსის მართვაზეა.

და იწყებ პროგრამისტთა ამ ლოზუნგების გაგებას — «არ შეეხო, თუ მუშაობს». ხვდები, რომ ყველაფრის გაუმჯობესება უსასრულოდ შეიძლება. და ხვდები, რომ როცა, მაგალითად, ეცემა prod-ი, და კლიენტები იწყებენ რეკვას, რომ ვერ აკეთებენ შეკვეთას — ეს ფული.

ამის ახსნა ნეირონულ ქსელს შეუძლებელია.

რამდენი ძახილის ნიშანიც არ უნდა დასვა — მას ფეხზე ჰკიდია. prod წევს თუ არა — ის გეტყვის:

არა, რა, იქ ყველაფერი წესრიგშია, თქვენთან არაფერი წევს, შევამოწმე, ვნახე, დარწმუნებული ვარ, თუ გინდა — დაგიმტკიცებ.

ხოლო ამ მომენტში გირეკავს შენი გოგო. ან მეგობარი. ან თუნდაც დედა.

«შვილო, სად გაქრი? რატომ არაფერს ჭამ?»

შენ კი: ბლიად. ეგეც კიდევ ჭამა. ეგეც კიდევ დროის დახარჯვა.

ან შენი გოგო იწყებს რაღაც ისტორიის მოყოლას, რომელშიც ტვინით საერთოდ ვერ ერკვევი.

ზიხარ, თვალწინ ორი ეკრანი გაქვს, ცდილობ ერთდროულად ღილაკებზე ბაჯბაჯს, და ეს ყოველდღიურად.

და ეს არ ჩერდება. არსად არ მიდის.

არ ვამბობ, რომ უინტერესოა. ვამბობ, რომ უბრალოდ სხვა აზროვნებაა.

სწავლობ ინფორმაციის მოჭრას. სწავლობ მთავარზე კონცენტრირებას. სწავლობ გაგებას, სად არის მთავარი. სწავლობ პრიორიტეტების დადგენას. და სტუპორში არ ჩავარდნას, როცა რაღაც ისე არ გამოდის.

რადგან დამკვეთს რატომღაც ეგონება, რომ თუ უფრო ხმამაღლა იყვირებს, შენ უკეთ გაიგებ. ან თუ უფრო ძლიერად დააბაკუნებს ფეხს, ყველაფერი უფრო სწრაფად გაკეთდება.

ხოლო ძილზე — საერთოდ შეიძლება დაივიწყო. რეალურად 3-4 საათი გძინავს. გამუდმებით იღვიძებ, რადგან თავში ახალი გადაწყვეტილებები გიჩნდება.

და ყველაფერი თავიდან იწყობა. შენ კი ვეღარ იძინებ, რადგან იცი, როგორ უნდა გაკეთდეს სწორად.

უბრალოდ კომპიუტერისკენ ვიწევი. ჯდები. აკეთებ.

და ყველაზე საინტერესო — ძილი არ გინდა. არ იღლები. ნეტარებ.

ზიხარ ამ vibe-ზე. თითქოს ტალღაზე შემოჯდი. და ნეტარებაში მიდის.

ხანდახან ივიწყებ თავს და უბრალოდ ნეირონულ ქსელებთან კამათს იწყებ. ელაპარაკები მათ როგორც ადამიანებს. და რაც ყველაზე სასაცილოა — ხანდახან ისინიც ასევე გპასუხობენ.

ეს არ არის შენი ნიჭის შესახებ. ეს არ არის იმის შესახებ, რომ რაღაცნაირად ნიჭიერი ხარ.

ეს, უფრო, ქაოსში ორიენტირების უნარია. უნარი, რომელიც მხოლოდ მაშინ ჩნდება, როცა გამოსავალი არ არის.