როგორ ვარჩევ რეალურად, რას ვიკისრებ
როცა იწყებ გარკვევას და ხვდები, რომ ზოგადად შეიძლება გააკეთო თითქმის ყველაფერი და ნებისმიერი სირთულის — დგება კითხვა:
რას ვიკისრო საერთოდ რამდენი პროექტი უნდა იყოს და რომელი ღირს ასაწევად, რომელი არა
და აქ არავინ არ გეტყვის. ეს თვითონ უნდა გადაწყვიტო.
ვცადე გამეგო, რა კრიტერიუმებით ვირჩევ პროექტებს.
გულახდილად — არ ვიცი.
არ მაქვს მკაფიო სისტემა, რომლითაც ვაწონ-ვაწონებ მათ და ლოგიკურად ვიღებ გადაწყვეტილებას: ამას ვიკისრებ, ამას არა.
მაგრამ ერთი რამ ძალიან მკაფიოდ გავიგე:
არ შეიძლება იკისრო ყველაფერი, რაც გინდა
იმიტომ რომ უბრალოდ ჩაიძირები
პრაქტიკაში ეს ასე გამოიყურება.
საკმარისია გაესაუბრო ნაცნობებს და აუხსნა, რა შეგიძლია — და მაშინვე იწყება:
ეს შეიძლება ავტომატიზდეს ეს შეიძლება გამარტივდეს ეს შეიძლება გადაკეთდეს
შემდეგ კი არ ითვალისწინებ, რომ ერთი მეორეს მოიყოლებს, შემდეგ მესამეს — და ეს უკვე სრულფასოვანი პროექტია.
ფული სად არის — ეშმაკმა იცის. შეიძლება იყოს. ოდესმე.
არსებობს პროექტები, რომლებსაც უბრალოდ ეჭიდები, იმიტომ რომ იდეა მაგარია.
იწყებ თხრას — და რაც შორს მიდიხარ, მით უფრო ხვდები: რამდენი წყალქვეშა ლოდია იქ, რა რთული ლოგისტიკაა და რამდენ ხანს იქნება ამის ანაზღაურება.
და არის სხვა სიტუაცია.
ესაუბრები ხალხს და ხედავ, რომ მათ უკვე აქვთ მუშა პროცესი, მაგრამ მრუდი.
ხალხი უბრალოდ ვერ ასწრებს. უარს ეუბნებიან კლიენტებს.
და ხვდები, რომ თუ ცოტას მოარგებ — ადამიანი უბრალოდ მეტს გამოიმუშავებს.
არა იმიტომ, რომ გაყიდვები გაიზარდა. არამედ იმიტომ, რომ შეწყვიტა ფულის დაკარგვა.
და ასეთ რამეებს მაშინვე იწყებ შეგრძნებას.
პარალელურად ხედავ უამრავ ადგილს, სადაც შეიძლება დახმარება.
უყურებ საიტებს, პროცესებს, ანალიტიკას — და ხვდები, რომ იქ სრული ქაოსია.
მაგრამ ამავე დროს არ გინდა თავი მოახვიო. თუ ხალხს არ სჭირდება — მაშინ არ სჭირდება. წავედი შემდეგ.
და რაღაც მომენტში ხვდები კიდევ ერთ რამეს:
მარტო ამას ვერ გაიყვან.
იწყებ ფიქრს: ვიღაცის ჩართვა, ახსნა, დელეგირება.
და მაშინვე ეჯახები სხვა პრობლემას: ყველა, ვინც იცის — უკვე დაკავებულია. ყველა, ვინც არ იცის — მათი სწავლება გჭირდება. და ამისთვისაც დროა საჭირო, რომელიც არ გაქვს.
არის კიდევ პროექტების ცალკე ტიპი.
ხვდები, რომ იქ ჯერ ფული არ არის. საერთოდ.
მაგრამ რაღაც შიგნიდან მაინც გაიძულებს იქ შეხვიდე.
ჩემთან ახლა ასეა ვიდეოს გენერაციასთან. იქ რთული ლოგიკაა, თვითონაც ბოლომდე ვერ ხვდები რა ხდება, აგენტები საკუთარი ცხოვრებით ცხოვრობენ და მათ ყოველთვის ვერ ასწრებ.
მაგრამ მაინც ბრუნდები და ასრულებ. იმიტომ რომ გრძნობ, რომ იქ პოტენციალია. თუმცა არავინ გარანტიას არ გაძლევს, რომ აქედან რამე გამოვა.
და არის "მუხლზე" აწყობილი პროექტები.
შეკრიბე დღე-ორ დღეში, ითამაშე, ნახე — და მიხვდი, რომ ეს სათამაშოა. და უბრალოდ უშვებ.
მე "სწორად" არ ვირჩევ პროექტებს. ვსწავლობ, არ დავიჭირო ყველაფერი ზედიზედ. და, როგორც ჩანს, ეს არის პირველი უნარი, რომელიც რეალურად საჭიროა.
მეორე — გავიგო, რომ მარტო ამას ვერ გავიყვან.
თუ თქვენ იმავე წერტილში ხართ — თქვენც თვითონ ხვდებით, რაზე ვლაპარაკობ.